Strefa mieszkańca!

Zaloguj się
Zarejestruj się
Post

aktualność

Aktualność Major, co mosty budował i... wysadzał

Major, co mosty budował i... wysadzał


W dniu 24 kwietnia 2022 roku w sieradzkiej Bazylice Mniejszej z inicjatywy Instytutu Pamięci Narodowej Oddział w Łodzi, oraz Grupy Rekonstrukcji Historycznej im. 10 Batalionu Saperów, odbędzie się uroczystość odsłonięcia tablicy memorialnej, poświęconej wybitnemu oficerowi, ofierze NKWD, zamordowanemu w Katyniu – mjr. Ludwikowi Siemińskiemu

Msza św. rozpocznie się o godz. 10.00. Po nabożeństwie, ok. godz. 11.00 odsłonięta zostanie tablica.

Major Ludwik Napoleon Siemiński (31.01.1897–11.04.1940) – dowódca 10 batalionu saperów w Sieradzu.

Mjr Ludwik Napoleon Siemiński urodził się 13 stycznia 1897 roku w Krakowie. Po ukończeniu I Wyższej Szkoły Realnej (matura w 1915 roku), rozpoczął studnia na Wydziale Budownictwa Politechniki Wiedeńskiej. 5 kwietnia 1916 roku został powołany do służby w armii austriackiej i przydzielony do 13 pułku piechoty w Nowym Sączu jako szeregowy. Po kilkumiesięcznej służbie w Oddziale Budownictwa Dowództwa Wojskowego „Kraków” (od 9 grudnia 1916 do 25 marca 1917 roku) został na krótko przydzielony do baonu wartowniczego w Tobitschau koło Ołomuńca, po czym przydzielony do rezerwy Dowództwa Wojskowego „Kraków” i skierowany do pracy kancelaryjnej.

Od 16 czerwca do rozpadu Monarchii pozostawał na urlopie zdrowotnym. W dniu 2 listopada 1918 roku zgłosił się w Krakowie do Wojska Polskiego i został przydzielony do 1 pułku artylerii ciężkiej, z którego od razu przydzielono go do formowanego właśnie Pociągu Pancernego nr 1 „Piłsudczyk”; w składzie obsługi jednego z dział tego pociągu wziął udział w odsieczy Lwowa, oraz walkach w Galicji Wschodniej. 6 maja 1919 roku przeszedł do służby w wojskach kolejowych. Początkowo przydzielony był do kancelarii tworzonego właśnie III baonu wojsk kolejowych i kierując nią, w sierpniu 1919 roku awansował z jednorocznego kaprala, na jednorocznego sierżanta. Następnie został wysłany na kurs do szkoły oficerskiej dla jednorocznych ochotników przy Kadrze Wojsk Kolejowych nr 2 w Krakowie (29 września 1919 r. – 30 marzec 1920 r.).

Po ukończeniu szkoły, w dniu 7 kwietnia 1920 r.  został mianowany podchorążym i odbył praktykę, po czym powrócił do dowództwa III baonu wojsk kolejowych. Od 29 kwietnia 1920 r. do końca wojny dowodził plutonem w składzie 3/III kompanii kolejowej; po zawieszeniu broni odkomenderowany w dniu 5 grudnia 1920 roku do Szefostwa Kolejnictwa 4 Armii, w którym był początkowo adiutantem, a później referentem. Dekretem z dnia 1 marca 1921 roku został mianowany podporucznikiem wojsk kolejowych. W okresie pokojowym służył w V baonie wojsk kolejowych, a po jego likwidacji w 3 pułku wojsk kolejowych w Poznaniu, gdzie dowodził plutonem i okresowo kompanią. Zweryfikowany początkowo jako podporucznik wojsk kolejowych, ostatecznie awansowany został dnia 15 lutego 1923 r. do stopnia porucznika i zweryfikowany w tymże stopniu ze starszeństwem z 1 października 1920 r. 27 maja 1924 r. przydzielony z pułku do Centralnego Zarządu Parków i Warsztatów Wojsk Kolejowych w Krakowie, początkowo dowodził w nim kompanią obsługi, a potem został referentem. Po restrukturyzacji saperów kolejowych wcielony do krakowskiego 1 pułku saperów kolejowych, do stycznia 1925 r. pozostawał jeszcze na stanowisku w Zarządzie Parków, a następnie objął dowództwo kompanii w swym pułku.

25 września 1925 r. został przydzielony do dyonu szkolnego pociągów pancernych w Jabłonnej, w którym objął dowództwo plutonu technicznego Pociągu Pancernego Nr 2 „Generał Sosnkowski". Przeniesiony 4 września 1929 r. do Centrum Wyszkolenia Saperów w Modlinie, był początkowo oficerem kompanii w baonie podchorążych, a następnie przeszedł do kwatermistrzostwa Centrum i od 21 października 1931 r. był oficerem parku i jednocześnie wykładowcą; 1 stycznia 1932 r. awansował do stopnia majora i 20 sierpnia 1933 r. został komendantem parku Centrum Wyszkolenia Saperów (jednocześnie nadal pełnił funkcję wykładowcy). W dniu 22 grudnia 1934 r. przeniesiono go do 2 baonu mostów kolejowych w Legionowie k. Warszawy, w którym przez trzy lata dowodził kompanią. 11 grudnia 1937r. został mianowany kwatermistrzem  (II zastępcą dowódcy) 1 baonu saperów i tu 19 marca 1939 r. awansował do stopnia majora. 26 czerwca, przeniesiony na stanowisko dowódcy ośrodka Sapersko-Pionierskiego 10 DP.  Po ogłoszeniu mobilizacji dowodzony przezeń ośrodek rozwinął się w  10 baon saperów, wchodzący w skład 10 DP. 

Przytoczony tu życiorys mjr. Ludwika Siemińskiego, autorstwa dr hab. Andrzeja Wesołowskiego opublikowany został w albumie pt. „Żołnierze Września, Polegli i Pomordowani na Wschodzie” wydanym w Warszawie w 2010 roku przez Ministerstwo Obrony Narodowej, Centralne Archiwum Wojskowe im. mjr. Bolesława Waligóry i Muzeum Wojska Polskiego, przy współpracy Instytutu Polskiego i Muzeum im. gen. Sikorskiego w Londynie, Archiwum Akt Nowych. 

Mjr Ludwik Siemiński w dniu 26 czerwca 1939 roku objął dowództwo nad 10. batalionem saperów w Sieradzu, zastępując na tym stanowisku mjr. Mariana Cwalinę-Godziębę. W tym czasie trwały już przygotowania obronne, realizowano tak zwany plan niszczeń, polegający na przygotowaniu do zniszczenia mostów, przepustów, dróg, budowie zapór, zawał leśnych, przeszkód terenowych i technicznych na przewidywanej trasie marszu wojsk niemieckich, na obszarze od granicy polsko – niemieckiej, po przedpola Sieradza i główną pozycję obrony, na wschodnim brzegu rzeki Warty. W tym czasie rozpoczęto budowę betonowych schronów bojowych, które do dziś oglądać można w okolicy Sieradza.

Już po wybuchu wojny mjr Ludwik Siemiński czuwał nad zniszczeniem w dniu 4 września 1939 roku mostu polowego okolicy Chojnego – Belenia, a następnie został skierowany w okolice miasteczka Warta, gdzie przez rzekę Wartę i jej odnogi prowadziła tak zwana grobla i 6 mostów. Wskutek błędów dowództwa mosty te nie zostały zniszczone po odejściu z zachodniego brzegu rzeki oddziałów Wojska Polskiego, a pozostawienie ich w takim stanie powodowało zagrożenie dla obrony tego odcinka. 4 września 1939 roku, wraz ze swoimi saperami podjął heroiczną, lecz niestety nieskuteczną próbę natarcia, na tak zwany trzeci most, zajęty już przez Niemców. Doskonale zdawał sobie sprawę, że jego zniszczenie zatrzyma i uniemożliwi na dłuższy czas posuwanie się oddziałów niemieckich w kierunku wschodnim. Most ten jako jedyny w tej okolicy został skutecznie, całkowicie zaminowany i przygotowany do wysadzenia przed wojną. Z relacji niemieckich wynika, że do jego wysadzenia przygotowano 118 kg. materiałów wybuchowych, które zostały rozbrojone po zajęciu. Niestety kontratak załamał się w ogniu ciężkiej broni maszynowej, moździerzy i artylerii. Mjr Ludwik Siemiński został ciężko ranny w nogi. Nie zginął tutaj, jak twierdzą niektóre źródła. Został ewakuowany z pola bitwy. Trafił najprawdopodobniej do wojskowego Szpitala Okręgowego nr IV przy ul. Żeromskiego 113 w Łodzi, z którym następnie został ewakuowany w kierunku wschodnim. Tu dostał się do niewoli sowieckiej. Osadzono go w obozie w Kozielsku. Na mocy rozkazu NKWD nr 029/1 z dnia 9 kwietnia 1940 r. (nr 98 na liście wywozowej) został wywieziony do miejsca kaźni w Lesie Katyńskim i tam zamordowany.  W 1943 r. ekshumowany i zidentyfikowany pod nr PCK/AM/02288. Przy zwłokach znaleziono m.in. książeczkę oszczędnościową PKO, kartę szczepienia, 2 koperty, pocztówkę oraz listę zawierającą dane 11 współwięźniów.

W listopadzie 2007 roku mjr Ludwik Siemiński został pośmiertnie awansowany na stopień podpułkownika WP ( poz. 189 na liście awansowej).
Zachęcamy do udziału w uroczystości, oraz zapoznania się z informacjami na temat mjr. Ludwika Siemińskiego i 10 batalionu saperów w Sieradzu, które opublikowane zostały uprzednio w nr 3/95/2009/XXIV kwartalnika PTTK w Sieradzu „Na Sieradzkich  Szlakach”. Ten numer kwartalnika wydany został w 70-ą rocznicę wybuchu II wojny światowej i zawiera szereg materiałów dot. przebiegu walk w okolicach Sieradza we wrześniu 1939 roku.

Zachęcamy także do zapoznania się z artykułem Jakuba Jurka o koszarach 10 bsap w Sieradzu, i artykułem Jacka Trajdosa z Grupy Rekonstrukcji Historycznej im. 10 Batalionu Saperów o mjr. Siemińskim, które  opublikowane zostały w nr 4/144/2021/XXXVI tego samego kwartalnika. Zdjęcie mjr. Ludwika Siemińskiego  pochodzi z artykułu Jacka Trajdosa.

Załączniki

# Plik Data publikacji Typ Rozmiar Pobrań
1 III 2009-strony-55-56 22.04.2022 pdf 3,37 MB 4
2 Jacek Trajdos-mjr L.Siemiński 22.04.2022 pdf 249,92 KB 6
3 Jakub Jurek-Koszary 10 bat. sap. Sieradz 22.04.2022 pdf 330,17 KB 3

Może Cię zainteresować

Sieradzka administracja sądowa tuż przed wybuchem wojny Inne

Sieradzka administracja sądowa tuż przed wybuchem wojny

Policja Państwowa Ziemi Sieradzkiej wg danych na 1938 i 1939 rok Inne

Policja Państwowa Ziemi Sieradzkiej wg danych na 1938 i 1939 rok

Historia niezmyślona. Misja RWD-8 z 6 Plutonu Łącznikowego Inne

Historia niezmyślona. Misja RWD-8 z 6 Plutonu Łącznikowego

Sieradzkie Wrota Czasu. Tłumy do podróży w czasie Relacje

Sieradzkie Wrota Czasu. Tłumy do podróży w czasie

Komentarze