Imieniny: Ady, Aleksandra i Dagmary

RSS

Biuletyn Informacji Publicznej

A+ A-

Logo oficjalnego serwisu internetowego Urzedu Miasta Sieradz

Znani sieradzanie

Leszek Czarny   urodził się 30 września 1240 (1242) r. Był księciem, wnukiem Konrada Mazowieckiego. W historii Sieradza i ziemi sieradzkiej odegrał istotną rolę. W wieku 20 lat objął panowaniem Księstwo Sieradzkie na mocy porozumienia z ojcem, któremu zwrócił Księstwo Łęczyckie. W wyniku owego układu zawartego 1262 r. rozgraniczono trwale oba księstwa. Nowy władca rozpoczął swe rządy energicznie i z rozmachem, chciał bowiem, aby znaczenie gospodarcze jego ziem rosło. Zakładał nowe wsie i osiedla. Za jego panowania lokowane były miasta Nowa Brzeźnica, Radomsko, Lutomiersk. Miasta te i stolica Księstwa Sieradzkiego otrzymały też od swego władcy liczne przywileje, poczynania te spowodowały wzrost znaczenia gospodarczego księstwa, a do grodu sieradzkiego zaczęli napływać kupcy i osadnicy. Od 1264 r. Leszek Czarny rezydował już na trwałe w Sieradzu. Jego dbałość o swe niewielkie księstwo przyczyniła się również do wzrostu popularności wśród jego mieszkańców, zwłaszcza rycerstwa i mieszczan. Jego działania wywarły duży wpływ na rozwój poddanych ziem. W okresie, gdy żył Leszek Czarny Księstwo Sieradzkie nie było rozwinięte, i posiadało niewiele miast, a na całym jego obszarze mieszkało zaledwie 60 tys. ludzi. Okres ten jest o tyle istotnym, że przypada nań szczytowy moment rozdrobnienia feudalnego na ziemiach polskich.      Książę Leszek Czarny przez niektórych historyków określany jest mianem prekursora monarchii stanowej.  

Cyprian BazylikCyprian Bazylik
(1535 – 1600) zwany Ciprianus Siradensis (Cyprian z Sieradza) urodził się w rodzinie mieszczańskiej. Od 1550 roku studiował w Akademii Krakowskiej, a następnie pracował w kancelarii króla Zygmunta Augusta. W roku 1558 wyjechał na Litwę, gdzie został muzykiem na dworze Mikołaja Radziwiłła Czarnego. Był również drukarzem i tłumaczem wydawnictw kalwińskich. W latach 1569-1570 posiadał drukarnię w Brześciu. W późniejszych latach został dworzaninem wojewody sieradzkiego Albrechta Łaskiego.       Pozostawił po sobie liczne poezje okolicznościowe, ale najciekawsze są jego pieśni i psalmy, do których napisał teksty. Cyprian Bazylik, obok Wacława z Szamotuł, należał do czołowych kompozytorów polskiego Renesansu. Jego pieśni są przykładem polskojęzycznej reformacyjnej twórczości religijnej XVI wieku. Zachowało się kilkanaście pieśni z muzyką, m.in. Pieśń o niebezpieczeństwie żywota człowieczego, Piosnka  bardzo piękna o Narodzeniu Pańskim. Bazylik zasłynął również z tłumaczenia na język polski czterech ksiąg łacińskiego dzieła Andrzeja Frycza Modrzewskiego De Republica emendanda, które następnie wydał w1577 pod polskim tytułem "O naprawie Rzeczypospolitej". Przełożył na polski także „Kronikę” Andrzeja Krymera oraz utwór zatytułowany „Historia o srogim prześladowaniu kościoła bożego”.     Tytus Maleszewski   urodził się w dniu 4 stycznia 1827 r. w Sieradzu. Artysta malarz wszechstronnie wykształcony artystycznie, specjalizujący się w portrecie. Umiejętności malarskie zdobywał i pogłębiał najpierw w Szkole Sztuk Pięknych w Warszawie, następnie w Wyższej Szkole Realnej w Kaliszu. W 1856 r. wyjechał na dalsze studia do Paryża, gdzie doskonalił warsztat artystyczny w znanej pracowni L. Cognieta. W tym czasie studiował też w Paryżu Wojciech Gerson, z którym Maleszewski pozostawał w kontakcie przez długie lata. Zaprzyjaźnił się też z Cyprianem K. Norwidem.       Wykonany wtedy rysunkowy portret malarza należy do najlepszych prac artysty. W rewanżu Norwid poświęcił artyście i jego żonie kilka wierszy.      Pod koniec 1858 r. Maleszewski udał się do Rzymu, gdzie studiował w Akademii św. Łukasza. Dziesięć lat później artysta ponownie wyjeżdża do Paryża, gdzie odnosi sukces na wystawie malarskiej dzięki bardzo udanemu portretowi śpiewaczki Adeliny Patti.      Podczas wizyty Jana Matejki w Paryżu w 1870 z okazji wystawienia tam Unii Lubelskiej Maleszewski służy artyście radą i pomocą. W 1873 wraca do Polski, by ostatecznie osiąść na stałe w Warszawie i poświęcić się pracy twórczej. Maleszewski malował również pejzaże, sceny rodzajowe, oraz kompozycje na motywach literackich. Często dostrzegany przez współczesną mu krytykę, która bardzo przychylnie oceniała jego prace, zwłaszcza zaś pomysł kompletowania przez malarza wizerunków królów polskich, wybitnych postaci historycznych oraz współczesnych malarzowi osobowości ze świata nauki, literatury, sztuki. Jego prace znajdują się m.in. w Muzeum Narodowym, Instytucie sztuki PAN oraz u licznych prywatnych kolekcjonerów na całym świecie.